Catering Serbis

Para akong may pacater noong pasko. Kinarir ko kasi na ako ang magluto ng lahat ng kakainin naming sa noche buena. Habang relax ang lahat ay ako ang punong abala. Dahil sa spirit ng christmas ay tinanggap ko ito ng maluwag sa puso. WAG NALANG MAULIT SA BAGONG TAON!!!

 

Pinaputok ni Magellan: Lapu-lapu na ginulat sa labintador bago pausukan 

 

Dilang Matabil: Pinalambot na dila sa sarsa ng kabute.

 

Inabusong Hipon: Buttered shrimp in lemon & garlic.

 

Tong Tong Chili: Pina-anghang na alimango sa oster sauce.

 

Super Caldereta: Ang pagkain ng mga super hero.

China Arabia

Nasa China pala ako, kala ko nasa Saudi Arabia. Sa tuwing oorder kasi ako ng pagkain ay nagugulat ako sa kanilang generous serving of oil. Ang akala ko tuloy ay nalipat na sa China ang pinaka malaking imbakan ng langis sa mundo.

I Lost My Phone in Manhattan

I Lost My Phone in Manhattan ay isang 2012 American Romantic Action Drama Horror Indie Film ng NYPD Production. Pinagbibidahan ito ng isang sumisikat na gwapong actor na si Lloyd. Nagsimula ang pagkuha ng pelikula Noong Marso 17, hanggang Marso 24, 2012 at si Giovanni Restituto Magtibay (hindi tunay na pangalan) ang direktor ng pelikula.

PLOT

Hindi naging madali kay Fhiel na tanggapin ang balitang kailangan niyang pumunta ng New York City ng halos isang linggo. Natatakot kasi siyang mahomesick at ayaw din niyang iwan ang kanyang mag-ina ng ganoong katagal. Ngunit wala siyang magawa, parte ito ng kanyang trabaho na kailangan niyang sundin, ano man ang maging kahinatna nito.


Sabado ng umaga ng magsimula siyang mag empake ng tatlong damit. Mabigat ang loob habang isinasalansan sa isang kulay berdeng maleta ang bawat piraso. Bawat isa ay nagdudulot ng ala-ala at kalungkutan sa nalalapit na pag-alis. Nang matapos ang mahabang empake, nagpasya si Fhiel na dumeretso na ng airport. Inihatid siya ng kanyang, asawa, anak, kapatid, pinsan, kaibigan, kakilala at kapitbahay. Isang buong jeep na puno ng kaldero na may lamang kanin, adobo, menudo at piritong manok. Ilan lang kasi ito sa mga pagkaing siguradong mamimiss niya sa matagal na pagkawala.

Nang makarating ng airport, agad bumaba si Fhiel ng Jeep. Mabigat ang kanyang paa at dibdib. Halos kaladkarin niya ang bawat hakbang papalayo sa mga mahal sa buhay. Ilang sandali pa ay nakarinig siya ng sigaw kasabay ng iyak mula sa kanyang anak. "Waaaaaaaaaah...dadiiiiiiiiiiiiiii". Agad lumingon si Fhiel, binitawan ang dalang bag at mabilis na tumakbo palapit sa anak. Niyakap ito at nag-iyakan sila na parang walang nakakakita. Dito narin tuluyang bumagsak ang damdamin ng kanyang asawa. Tanging ingit at patak ng luwa lamang ang umalingaw-ngaw sa buong kapaligiran.

Ang sumunod na eksena ay naglalakad na si Fhiel sa kahabaan ng Manhattan. Puno ng tao ang lugar at hindi niya maintindihan kung saan nanggagaling ang mga ito. Habang pumapatak ang oras ay padami ng padami ang mga tao. Hindi alam ni Fhiel kung saan siya papunta, hinahayaan niyang dalhin siya ng kanyang paa saan man ito makarating.

Isang pamilyar na tindahan ang pumukaw ng kanyang attensyon, isang malaking tindahan ng mga laruan na akala mo ay isang theme amusement park ang loob. Ang Toy's R Us at ang Disney. Muling nangilid ang luha ni Fhiel, dahil muli na naman niyang naalala ang anak na noon ay apat na araw na niyang hindi nakikita. Dahil dito ay naiisipan niyang bilhan ng pasalubong ang anak, isang mic ni Dora at ang paborito niyang si Elmo. Paglabas ay nasupresa siya nang makitang naghihintay sa labas si Elmo at sinalubong siya nito ng yakap. Parang nakakita ng artista si Fhiel na agad nag papicture kay Elmo. Mabango si Elmo, hindi tulad ng una niyang inaasahan na amoy halimaw.

Ilang metro ang layo mula doon ay natanaw ni Fhiel ang Time Square. Bakas sa kanya ang kasabikan habang nakatingala sa mga naglalakihang building at naglalakihang TV. Inisip niya kung naka cable ba ang mga ito, at kung sino ang nagbabayad. Matagal na kasi niyang planong magpakaybol pero mahal. Namangha rin siya sa haba ng pila ng mga nagnanais manonood sa teatro, Ghost the musical at Spiderman yata ang palabas. Sa kanilang lugar kasi ay tuwing may pista lang may ganito.

Maya-maya ay ginutom si Fhiel. Sa Ruby Tuesday niya na-isipang kumain. Malaki ang lugar at puno ito ng tao. Mahal ang pagkain pero dahil libre ay okay lang. Sanay na sanay si Fhiel na kumain sa mamahaling restaurant pag libre. Sa drinks ay umorder siya ng Ultimate Patron Margarita, gawa ito sa patron Silver Tequilla na hinaluan ng O3 Orange liqueur, Grand Marnier at Fresh lime at lemon juice. Hindi niya naiintindihan ang mga hinalong ito. Pero swabe ang sarap, so refreshing ika nga... Kaya sana niyang maka-lima pero ayaw niyang malasing. Sa main dish ay umorder si Fhiel ng Chef's Sirloin Steak. Maraming choices ng side dish pero onion ring ang fries lang ang kilala niya. Laking Jollibee at Burger King kasi si Fhiel. "How do you want your steak sir?" Tanong ng waiter. "Medium well please" na pa slang ang sagot ni Fhiel. Feeling tuloy niya ay laking NYC na siya. Halos mabundat si Fhiel sa steak na kinain. Kahit kasi malaki ito ay hindi niya mapigilan ang sarili na hindi ubusin. Perstym kasi niyang nakakain ng ganoong ka juicy na steak. Yung huli kasing kinain niya ay nasunog ata, lasang uling ang labas at styrofoam naman ang loob.

Patuloy na naglakad si Fhiel. At dito ay natanaw niya ang Empire State Building. Naalala niya ang paborito niyang pelikula na Kingkong na pinag bidahan ng yumaong si Kingkong.

Ilang kilometro ay napadaan naman siya sa Madison Squre Garden na maaga pa ay marami ng nag aantay sa laban nh Knicks. Pinagkakaguluhan ang jersey ni Jeremy Lin. Karaniwan sa t-shirt o Jersey na may tatak ng pangalan niya ay nagkakahalaga ng $85 hanggang $45 depende sa kalidad. Samantala sa iba niyang teammates ay buy-one take one pa. Naiasip ni Fhiel na kung Jersey pa ni Jawo ang tinitinda, malamang ay napabili siya.

Habang patuloy sa paglakad ay isang pamilyar na lugar ang nakita niya. Ang Rockefeller Center, kung saan napansin niya ang NBC studio. Madaming reporter sa paligid, pero si Gus Abelgas lang ang kilala niya. Gusto pa nga sana siyang interbyuhin ng isang puppet na parang si Arn-arn, pero ayaw niya. Ayaw niyang mapahiya sa mga kaibigan kung ipapalabas ito sa Sesame Street news channel.

Nakakalimutan na sana ni Fhiel ang lungkot. Hanggang isang nakakagulat na pangyayari ang nagpahinto ng oras at halos nagpigil ng tibok ng puso niya. Kinapa niya ang bulsa, ibinaligtad ang dalang bag, hinubad ang sapatos..subalit wala..wala! Ang pinaka iingatan niyang celpon na Samsung Champ na 2,999Php lang ang bili niya sa Waltermart bago magpasko. Natulala si Fhiel. Bakas ang panghihinayang. Minsan lang kasi siya magkaroon ng celpon na touch screen. Ayaw na niyang bumalik sa Nokia 3210. Nangilid ang luha niya, pero kahit anong gawin niya ay hindi niya matandaan kung saan niya ito naiwan o nalaglag. Masakit na ang paa niya at hindi na niya kayang balikan ang lahat ng lugar na pinuntahan. Gusto sana niya itong ireport sa NYPD lost and found division at isa ilalim sa forensic investigation ng CSI NY. Pero huli na ang lahat..wala an ang celpon niya...

Makalipas ang ilang minuto ay nagpasya na si Fhiel na bumalik ng tinutuluyang hotel. Pero bago siya bumalik ay nagutom siya at naisipang kumain sa isang restaurant sa Plainview NY. Ang South Side. Tanging Lobster lang ang nasa isip ni Fhiel maliban sa nawawalang celpon. Perstym makakain ni Fhiel ng dalawang lobster. Halos hindi niya ito maubos at nasabi niyang " Mas masarap sana kung may kanin at nasa tabi ko ang celpon ko". Hindi parin maalis kay Fhiel ang ala-ala ng nawawalang celpon.

Pero umasa si Fhiel, na hindi man sila magkita ng nawawalng celpon. Darating ang panahon na magkakaroon ulit siya ng bago. Pero isa lang ang aral na natutunan ni Fhiel. " Mabuti na ang celpon na mura sa taong tatanga-tanga..."

THE END

Ika-limang taong swerte sa Friday the 13th

Kung may malas na petsa o araw, hindi ako sasang-ayon na ngayon ito.
Pagkagaling sa opisina ay dali-dali akong umuwi. Nag-aantay na si Gaby at mukhang mas excited pa sa Mommy niya. Pinili kong sa Tagaytay namin i-celebrate ang okasyong ito. Ang isa sa pinaka mahalagang lugar para sa aming mag-asawa. Marami kasing mahahalagang kabanata sa buhay namin ang nangyari sa lugar na ito. At ngayong ika-limang taon, ay pinili kong balikan ang masasayang ala-ala nabuo dito.

Sa the cliff house kami dumiretso. Isang Italian restaurant na Buon Giorno! na ang ibig sabihin sa ingles ay "good day!" tamang-tamang pangkontra malas sa Friday the 13th!

Tama lang ang laki ng lugar. Sa ganda kasi ng tanaw sa palubog na araw, at sa payapang lawa ng taal ay masasapawan na nito kung may kakulangan man sa loob at labas ng restaurant.

Sa pagkain naman, comfort food naming mag-asawa ang pasta at pizza. Eto nga at pati si Gaby ay nakiki comfort food narin.

Apple and caramel smootie (Php 140)

Patok kay Gaby ang smootie na 'to.

Mare Pesto (Php 265)

Hindi ako gaanong mahilig sa seafoods, pero adik ako sa pesto kaya naman pwede na nito mabalance ang panlasa ko.Isa pa, pinili ko ito dahil alam kong magugustuhan ito ng asawa ko. Hindi naman ako nagsisi. Ang pizza kahit ano ipatong masarap. Yung crust lang ay nasobrahan ng lutong..mas masarap sana kung chewy ng konti.

Spaghettini Aglio E Olio (Php 297)

Eto ang kahinaan ko...Pasta..olive oil..anchioves...amoy palang nakakagana na. Ang isa pang nagustuhan ko dito ay ang pagiging mild ng lasa nito. Pero nandun parin ang lahat ng flavor. Ito rin ang nagustuhan ni Gaby at napadami ang kain.

Lasagne Al Forno (Php302)
Nakakatakam makita ang nalulusaw na keso habang humahalo sa meat sauce. Nakakabusog ang pasta na ito sa dami ng meat sauce na nakapalaman.

Malas daw ang Friday the 13th. Pero hindi sa akin at lalong hindi sa araw na ito. Hindi kasi maaring maging malas ang limang taon ng saya na pinagsamahan namin ni Grace bilang mag-asawa. Ang limang taon na lumipas na parang limang araw at minsan ay limang minuto o segundo lang sa sarap.

Sarap: 4/5: Adik sa pasta.
Lugar: 5/5: Sa malamig na klima at magandang view..solb na solb.
Serbisyo: 3/5: Minsan nagiging parang robot, Relax..
Halaga: 4/5: Hindi na masama

Take Five! Army Navy Burger & Burrito

Kung comfort food lang naman ang pag-uusapan. Yung madaling kainin at nakakatakam, burger lang ang pumapasok sa isip ko. Noong nakarating ako sa Amerika, isa ang burger na dahilan kung bakit excited ako makatuntong sa bayan ni Uncle Sam. Limang burger store nga ang tinikman ko para lang masatisfy ang pagnanasa ko dito. Tama nga ang hinala ko, sa Amerika ko matitikman ang pinaka panalong burger sa panlasa ko. Ang In and out burger! Mahihirapan na yata ako makahanap ng katapat ng burger na 'to. Sana ay makarating din ito sa Pinas.

Kahapon ay sinubukan ko ang Army Navy, matagal ko nang naririnig ito pero hindi ko pa nasubukan. Hanggang sa nagbukas ang bagong branch nito sa Solenad 2 Nuvali Laguna, halos 9 na kilometro lang ang layo mula sa aming bahay. Kapag nasarapan ako dito, patay na naman ang budget, and dali kasing puntahan at malapit pa.

Sa unang tikim ko, sinubukan ko muna ang klasikong pagkain sa kanilang menu.

Chicken Burrito:

Hmmmm..sa unang kagat, nag-isip pa ako kung nasarapan ba ko o gutom lang ako.

Pangalawang kagat, nandun nga yung lasa ng burrito na hinahanap ko. Nagustuhan ko ang pagka juicy ng manok sa loob. Hindi man ito sing linamnam ng burrito na inaasahan ko, babalikan ko parin ito at susubukan ang pork at beef.

Cheese Quessadillas:

Tama lang ang lasa, hindi masyadong maalat ang kumbinasyon ng mga keso sa loob. Malambot ang tortilla. Ang gusto ko sa quessadillas ay yung medyo tustado at may lutong ng kaunti ang gilid at malambot ang gitna at halos nalulusaw na ang keso sa loob.

Double Burger:

Ang juicy ng burger, malinamnam at malasa. Ang sarap kagatin, nakakatakam at nakakapag laway ang hitsura nito. Sinabayan pa ng amoy ng patties nito na mapang-akit sa aking marupok na panlasa. Kaya ano pa ang magagawa ko..Obey first before I complaint.

Hindi man napantayan ng Army Burger ang paborito kong burger. Hindi naman makakaila na nag enjoy ako dito. Hindi lang ako pati nga si Gaby.

Kaya babalikan ko ito..

Balik kad!

Sarap: 4/5 – Pasulong kad!

Presentasyon: 3/5 – Liko sa kaliwa kad!

Lugar: 5/5 – Pulutong hinto!

Serbisyo: 3/5 – Tikas Pahinga!

Halaga: 4/5 - Pugay kamay!

Nakakabaliw

Ang nakaraang linggo na yata ang pinaka mahabang linggo na naranasan ko. Ganito pala ang pakiramdam pag may sakit ang pinakamamahal. Bawat sakit, hapdi at lungkot na nararamdaman niya ay pitong daang ulit ang katumbas sa puso ko. Bawat segundo, menuto at oras ay parang taon, dekada at siglo.

Nakakabaliw...

Nakaka praning...

Paikot-ikot ang mata sa apat na sulok ng malamig na kwarto.

Ngayon ay lubos ko nang naiintindihan ang tama na dala ng pagka bored...sa isip... sa salita... at sa gawa..

Kaya pala may mga taong sadyang gumagawa ng ganitong bagay..

Salamat sa Diyos at magaling at masigla na ang aking anak...

Si Jose, Ako at si Crisostomo

Si Dr. José Protasio Rizal Mercado y Alonso Realonda (Hunyo 19, 1861–Disyembre 30, 1896) ay ang pampito sa labing-isang anak ng mag-asawang Francisco Engracio Rizal Mercado y Alejandro at ng asawa nitong si Teodora Morales Alonzo Realonda y Quintos. Ipinanganak si José Rizal sa Calamba, Laguna. Sina Saturnina, Paciano, Narcissa, Olimpia, Lucia, Maria, Jose, Concepcion, Josefa, Trinidad at Soledad ang kanyang mga kapatid.

Si Lloyd Sese y Rivera (Hunyo 19, 19SECRET - Humihinga pa hanggang sa kasalukuyan) ay ang pang apat at bunso sa apat na anak ng mag-asawang Mario Sese y Lagman at ng asawa nitong si Genoveva Rivera y Estrella. Ipinanganak si Lloyd Sese sa Guiguinto, Bulacan. Sina Levi, Rodel at Sheryll ang kanyang mga kapatid.

Ang ina ni Rizal ay siyang kaniyang unang guro at nagturo sa kaniya ng abakada noong siya ay tatlong taon pa lamang. Noong siya naman ay tumuntong ng siyam na taon, pinadala siya sa Biñan, Laguna upang mag-aral sa ilalim ng pamamatnubay ni Justiano Aquino Cruz. Ilang buwan ang nakalipas, pinayuhan niya ang magulang ni Rizal na pag-aralin siya sa Maynila.

Ang ina ni Lloyd ay siyang kaniyang unang guro at nagturo sa kaniya ng abakada noong siya ay limang taon na (slow learner). Noong siya naman ay tumuntong sa anim na taon, pinadala siya sa Balagtas,Bulacan upang mag-aral sa ilalim ng patnubay ni Mrs. Martin (hindi ko na tanda ang buo niyang pangalan). Ilang buwan ang nakalipas, sinabihan niya ang magulang ni Lloyd na sakit ito sa ulo dahil sa sobrang daldal.

Ang Ateneo Municipal de Manila ang unang paaralan sa Maynila na kaniyang pinasukan noong ikadalawa ng Enero 1872. Ayon sa isang salin ng Noli me tangere ni Guzman atbp., sa kaniyang pananatili sa paaralang ito, natanggap niya ang lahat ng mga pangunahing medalya at notang sobresaliente sa lahat ng aklat. Sa paaralan ding ito niya natanggap ang kaniyang Batsilyer sa Sining na may notang sobresalyente kalakip ang pinakamataas na karangalan.

Ang La Consolacion sa Balagtas Bulacan ang unang paaralan na kaniyang pinasukan noong ikadalawa ng Hunyo 19XX. Ayon sa isang salin ng kwento ng mga tsismosa sa Bulacan atbp., sa kanyang pananatili sa paaralang ito, natanggap niya lahat ang mga pangunahing medalya sa Loyalty award at best in writing noong kinder.

Nang sumunod na taon, siya ay kumuha ng Pilosopiya at Panitikan sa Pamantasan ng Santo Tomas. Sa Ateneo, kasabay niyang kinuha ang agham ng Pagsasaka. Pagkaraan, kinuha niya ang kursong panggagamot sa nasabing Pamantasan (Santo Tomas) pagkatapos mabatid na ang kaniyang ina ay tinubuan ng katarata. Noong Mayo 5, 1882, nang dahil sa hindi na niya matanggap ang tagibang at mapansuring pakikitungo ng mga paring Kastila sa mga katutubong mag-aaral, nagtungo siya sa Espanya. Doo'y pumasok siya sa Universidad Central de Madrid, kung saan, sa ikalawang taon ay natapos niya ang karerang Medisina, bilang "sobresaliente" (napakahusay). Nang sumunod na taon, nakamit niya ang titulo sa Pilosopiya-at-Titik.

Nang sumunod na mga taon, siya ay kumuha ng Bachelor of Science in Electronics & Communication Engineering sa Adamson University. Sa labas ng paaralan kasabay niyang kinuha ang pag mamadyik at pagtambay sa bilyaran. Pagkaraan ay kumuha din siya ng kurso sa pag-arte pagkatapos mabatid na pangarap ng nanay niya ang magkaroon ng anak na sikat. Noong 2002, nang dahil sa hindi na niya matanggap ang tagibang at mapansuring pakikitungo ng mga kakilala na hindi siya artistahin ay nagpasya siyang magtungao sa Laguna upang doon nalang magtrabaho. Doo'y pumasok siya sa Hitachi GST Philippines, kung saan, sa ikalawang araw pa lang ay naiwan na siya ng shuttle papasok sa opisina kaya nag lakad, nag jeep at naligaw. Nang sumunod na taon ay nakuha niya ang perfect attendance award dahil sa hindi pag-absent kahit walang ginagawa.

Naglakbay siya sa Pransya at nagpakadalubhasa sa paggamot ng sakit sa mata sa isang klinika roon. Pagkatapos ay tumungo siya sa Heidelberg, Alemanya, kung saan natamo pa ang isang titulo.
Sa taon din ng kaniyang pagtatapos ng Medisina, siya ay nag-aral ng wikang Ingles, bilang karagdagan sa mga wikang kaniya nang nalalaman gaya ng Pranses. Isang dalubwika si Rizal na nakaaalam ng Arabe, Katalan, Tsino, Inggles, Pranses, Aleman, Griyego, Ebreo, Italyano, Hapon, Latin, Portuges, Ruso, Sanskrit, Espanyol, Tagalog, at iba pang mga katutubong wika ng Pilipinas.

Naglakbay siya sa Singapore at nagpakadalubhasa sa pagpuna ng mali ng ibang kumpanya. Pagkatapos ay tumungo sa Batam, Indonesia, kung saan siya unang nakakita ng aquariun na maraming sumasayaw na hindi isda.

Marami pang pagkakapareho ang buhay namin ni Rizal, kasama na dito ang dami ng naging babae niya. Ay ako pala isa lang...si Grace lang.

Pero ang pinaka malaking pagkakapareho namin ay parehong Birthday namin ngayon.

Upang lubos kong madama ang kabayanihan ng idol ko. Pinili kong i-celebrate ang birthday ko sa isang restaurant sa Solenad Nuvali Sta. Rosa Laguna ang Crisostomo. Hango kay Crisostomo Ibarra o Juan Crisostomo Ibarra y Magsalin na pagunahing tauhan sa nobela ni Jose Rizal na Noli Me Tangere.



Bilib ako sa mga putaheng inihahain ng restaurant na ito. Bukod sa lahat ay pinoy na pinoy ay nakaka-aliw ang mga pangalan ng putahe na simisimbolo sa mga tauhan ng mga nobelang akda ni Rizal at ilan sa mahahalagang bahagi ng buhay niya.

Para sa inumin ay umorder ako ng Tamarind Ice Tea (Bottomless). Unang pagkakataon kong nakainom ng sampalok juice..akala ko kasi dati ay pangsigang lang ang sampalok. Pwede rin palang gawing pampalamig na totoo naman refreshing!

Si Grace naman ay umorder ng Calamansi with malunggay juice. Parang pagkainom mo nito ay sumabak ka na rin sa isang cleansing diet at makakahiyan mo nang kumain ng kolasterol.

KKK Barbeque. Pangalan pa lang ay parang may himagsikan ka nang sasabakan. Masarap at malasa. Pero sa halagang 185 (2 pcs.), parang pera ang napunit ko at hindi cedula.


Pinoy Paella. Mapapakanta ka na "Ako'y isang Pinoy sa pusot diwa..." sa sarap ng paellang ito. Hindi matapang ang lasa tulad ng kadalasang paella na nakain ko. May sahog na sugpo, liempo, manok at adobo flakes. Ito ang dahilan na naglasang pinoy ang paellang 'to. Sa halagang 350 ay pwedeng pagsaluhan ng 3 tao.

Halo-halo ni Crisostomo sa dessert. Malinamnam pero hindi matamis. Sa tantya ko ay ang gatas na ginamit dito ang nagpalinamnam ng lasa nito. Sa halagang 95 pesos, parang may piging na nagaganap sa loob ng bibig ko.

Nakakabusog balikan ang panahong halos 'sang siglo na ang nakalipas. Masarap palang damhin ang pagiging Filipino at ipag-sigawang dugong bayani ang nananalantay sa ugat ko kasabay ng isang makabuluhang dighay. Eto at halata naman sa tiyan...

Sarap: 4/5: Babalikan ko to sa araw ng kalayaan.
Lugar: 3/5: Mas patok kung mukhang piging ang ayos ng hapag.
Serbisyo: 5/5: Ang bilis dumating ng pagkain, hindi pa ko naiinip nasa harap ko na.
Halaga: 3/5: Sana may discount pag kabirthday at sing pogi ni Rizal.

Huling Hirit!

Dumaan ang summer na halos hindi ko napansin. Ewan ko ba kung ano na ang nangyayari sa akin, wala akong gana maglalabas at masrelax ako sa bahay lang. Dati ay mahilig naman ako mag swimming, pero bakit ngayon ay parang nawala ang hilig ko dito. Kung kelan pa naman masmadali na sa akin ang maligo sa swimming pool ay saka pa ako tinatamaan ng katamaran. Mag-aanim na buwan na nga kaming nakalipat sa bago naming bahay, pero kahit isang beses ay hindi pa ako naligo sa swimming pool sa clubhouse nito. Sa tuwing iiyakan kami ni Gaby para mag swimming, si Grace ang inuutusan kong para samahang siyang lumusong, at ako ay masaya na na pinapanood sila. Eto na ba ang epekto ng middle age crisis? Ang pagkawala ng hilig..pati sa paliligo? Pero wala pa naman ako sa middle age ah!?

Kung ano naman ang kinatamad kong maligo ngayon, ay siya naman hilig dito ng aking anak. Grabe ang hilig nito sa tubig. Sa tuwing papaliguan sa batya ay ayaw na nitong tumayo. Pag binitbit mo upang pwersahing patigilin ay kakapit sa batya at hindi bibitiw, kailangan mo siyang buhatin kasama ang batya. Kapag naman dinala namin sa clubhouse para magswimming, siguradong may iyakang magaganap pag pina-ahon na ng mommy nya.

Ang mga pangyayaring ito ang nagbigay sa akin ng idea para pasayahin siya. Kahit patapos na ang tag-araw ay naisipan kong dalhin ang aking anak sa beach. Sa La Luz beach resort sa Laiya San Juan Batangas ang napili ko. Halos puno na ang lahat ng araw, kaya wala na kong ibang option kundi ang huling linggo ng Mayo.

Isang linggo bago ang itinakdang araw. Eto at nambuwisit pa si Chedeng! Katakot-takot na masasakit na salita ang inabot sa akin ng bagyong ito. Pero hind ako nagpasindak, tumakbo agad sa palengke at bumili ng isang tray ng itlog. Ito ang i-aalay ko sa altar upang lumihis ang bagyo. Noon ko napatunayan na totoo ang hiwaga bumabalot sa itlog!

Mula sa Nuvali ay tumakbo ako ng halos 130KM bago marating ang La luz. Kasama na dito ang ilang pagkaligaw. Mabuti na lamang at hindi naging kumplikado ang direksyon na nasa website at ito lamang ang aking naging gabay.

Maaliwalas ang panahon, maulap pero hindi umuulan. para sa akin, eto ang perpektong panahon para bumabad sa dagat. Pagpasok sa resort ay agad tumambad sa amin ang maalon na dagat. Nakita ko ang gulat sa mata ni Gaby ng makita ito. Sa tuwa nga ay pumalakpak siya at itinaas ang kamay. Ganito ang madalas niyang gawin sa tuwing na eexcite..

At eto ang kanyang paboritong jumpshot..konting praktis na lang anak at aangat na rin ang paa mo sa lupa...

Isang Junior Premier ang tinuluyan namin. Tama lang ang laki ng kwarto para sa aming tatlo. Ang mahalaga ay may maayos na kama, air-con, sariling banyo at ang hot and cold water. Wala lang TV and bawat room nila dito. Ayos lang, hindi naman ako nagbayad ng 2,800 per day para manood ng TV. Mas ginugol namin ang buong araw sa labas at sa dagat.

Ang resort na ito ay mukhang dinesenyo para sa isang kumportableng bakasyon kasama ang pamilya. Kapansin-pansin ang mga facilities na karamihan ay angkop sa mga nagbabakasyon na may kasamang bata. Sa dining area ay may sapat na bilang ng high chair para sa mga bata, hindi mo na rin kailangan bumili ng tubig dahil mayroong mga mineral water dispenser na may hot and cold water pa. Ang mga life jacket ay maari mo ring hiramin ng walang karagdagang bayad. Obligado ka lang na magbayad ng 1,100 pesos kada araw para sa apat na meal (buffet). Lunch, Meryenda, Dinner at Breakfast. Hindi na masama, dahil nangangahulugan lang ito na hindi mo na puproblemahin ang pagkain mo sa buong araw at gabi na pananatili dito.

Sa Lunch ay naabutan namin ang mushroom soup, menudo, inihaw na manok, chopseuy at ginataang tilapya. Ang dessert naman ay manggo salad.

Matapos ang mahabang byahe..pagod at gutom..hindi na siguro masamang maubos ko 'to...

Sa Meryenda ay Chicken Sandwich, puto, pritong saging at pansit habhab

.

Matapos ang mahabang byahe...pagod at gutom kanina..ay hindi parin siguro masama na maubos ko 'to...

Sa Hapunan ay Corn soup, Chicken Teriyaki, Tuna in mushroom soup, roasted pork at pasta. May dessert na pakwan at bico.

Matapos ang mahabang byahe..pagod at gutom na dama ko parin naman hanggang gabi ay hindi naman siguro masamang maubos ko ulit 'to....

Sa Breakfast ay Scramble egg, chessedog, pritong galunggong, tinapay, cereal at saging.

Matapos ang mahabang byahe..pagod at gutom kahapon..ay mauubos ko parin to...

Walang espesyal sa bawat putahe, pero sa halagang halos 275 per meal na buffet, At no worries...e panalo na 'to. Uupo ka na lang kasi at i-eenjoy ang malabundok na pagkain sa tabing dagat.

At sa huli..isang masaya ay hindi malilimutang bakasyon ang nagpasaya sa aming anak..

Iyon ang mas mahalaga sa akin..

.

Lugar: 4/5 - Malinis na dagat at malinis na paligid.

Halaga: 5/5 - Hindi kailangan magbayad ng mahal sa masayang bakasyon.

Serbisyo: 3/5 - Masigasig ang mga staff..minsan lang ay kailangan mo pang magtanong ng importanteng detalye.

Pagkain: 3/5 - Pwede na..busog naman.